هنگامی كه آوازه كوچت

بی محابا در دل شب می پيچد

سكوت

 
داغی است بر زبان سايه ها

باز هم يادت 

شرری می شود بر قامت باران های اشک

اين جا ميان غم آباد تنهايی 

به اميد احيای خاطره ای متروك

روزها گريبان گير آفتابم

و شب ها

دست به دامن مهتاب

نمی گويم فراموشم نكن هرگز

ولي گاهی به ياد آور 

رفيقی را كه ميدانم نخواهی رفت از يادش

******************************

گاهی حرفی نداری برای گفتن.. گاهی دست هایت خالیست ،هم برا ی نوشتن و هم

برای پدید آوردن چند شکل روی کاغذ.

حرفهایت در هم و بر هم می شوند.
 شکل هایت نا مفهوم ! حتی خودت درک نمی کنی حرف ها ونقاشی هایت را  ....

 اما احساس می کنی که نمی توانی نفس عمیق بکشی..!!

 نمی توانی به هر پدیده ای لبخند بزنی.

نسبت به همه چیز بی توجه هستی نسبت به آدمی که وقتی راه میروی به تو تنه می زند  ،

نسبت به کسی که اخم هایت رامسخره می کند....

فکر می کنی که اگر لال بودی اما حرفی داشتی برای گفتن بهتر بود

دلت می خواهد غمی که بی دلیل چنبره زده است رو قلب بکنی و دور بیاندازیش

******************************

زمزمه می کنند : چه هوای خوبی!!!!

***************************************

 

اينم پسرمه...