فکر می کنی زندگی چیست ؟
                            یک خوشبختی ؟
                                        یک دایره که دور تا دورش پرچین است  ؟
                                                                       
زندگی یک تکرار
تکرار حرف های من و تو
                           و تکرار اعمال من و تو 
                           و زندگی می تواند حتی یک تکرار پر از تکرار باشد
 
من در انتظار بهار بسر نمی برم
مرا از زمستان ترسی نیست
خزان در من خلاصه می شود
مرگ در کنار نام من به خواب می رود
 
در زیر فریاد شهر
                پوستم ترک خورده است
 
تنم برای به خاک خفتن زنده است
زمان برای من معنی نخواهد داشت
زمان برای کسی که سال های مقدس را دیده است
                                               یعنی درد
 
چنار  کنار  بیشه ی دلهره ی یک آدم
بلندی اش به حد آسمان رسیده است
 
عبور خواهم کرد
از لابه لای این امواج سهمناک
 
من از سکوت
               از 
               این موج های پایکوبه های غربت وحشی
                         این دشنه ها
              این مرگ ها
                       حتی کلام نسنجیده ی زاغ ها
یا تکه لاشه ای که لاشخور بر آن نشسته است
                                                        هرگز ترس نخواهم داشت
 
باور برای آن مترسک زیبای باغ بود
من از چه در باور فرو روم ... ؟
 
بگذار تا ترانه های من
                          تنها برای من بمانند و
                                                     بس
من لرزه های زبانم را تقدیم کرده ام
                                 تنها برای آن کسی که لایق است

****************************************

                   به  سياره اي رفتم به ميان موجوداتي كه هيچ قلبي نداشتند اما بعدها فهميدم  كه انها قلبهايشان را پس اينكه اندكي بزرگ  مي شوند به بهايي اندك مي فروشند تا  نيازي به عاشق شدند نداشته باشند
طولي نكشيد كه دانستم جايي بيگانه نرفتم
فقط تازه فهميدم اين حقيقت دنياي اطراف من است

*****************************************

چرا وقتی که آدم تنها میشه

غم و غصه اش قد یک دنیا میشه

میره یک گوشه پنهون میشینه

اونجا رو مثل یه زندون میبینه

غم تنهایی اسیرت میکنه

تا بخوای بجنبی پیرت میکنه

وقتی که تنها میشم اشک تو چشام پر میزنه

غم میاد یواش یواش خونه دل در میزنه

یاد اون شب ها می افتم زیر مهتاب بهار

توی جنگل لب چشمه می نشستیم من و یار

غم تنهایی اسیرت میکنه

تا بخوای بجنبی پیرت می کنه

میگن این دنیا دیگه مثل قدیما نمی شه

دل این آدما زشته دیگه زیبا نمی شه

اون بالا باد داره زاغه ابرا رو چوب میزنه

اشک این ابرا زیاده ولی دریا نمیشه

به نظر شما عشق چه رنگیه؟